REBOELJE teksten

Van het album "Magysk Teater" 1991

magysk(1).jpg (18755 bytes)

Boumaster

Op syk, op syk nei nije foarmen,
net stilstean draai dy net om,
slpilaar, beweechlikheid.

Faaks is feroaring wol wichtiger as fstichheid,
nwissichheid wichtiger as wissichheid.
Ws net benaud.
Doar it oan!

Dogma's trochbrekke,
ws eigenwiis, w&es sweevjende ...
Do bist in keunstner, in martler,
boumaster fan 'e wrld om dy hinne.
Brk mear kleur, it sil dy stean.
Nije linen, nije foarmen,
ws sweevjende ....

Net foar eltsenien

Op in die lyk as al dy oare dagen
rin ik de trep f fan it lde boargerhs.
Ik lk de doar efter my ticht
en op'e nij rin ik de std troch yn'e rein
snder reden, snder doel yn it libben
sykjend om dy lytse skoftsjes, dy sprankjes fan gelok,
dy't sa moai, dy't sa moai wze kinne.
En tsjin de muorre fan it kleaster
sjoch ik op'e nij dnsjende letters
en ik ls:

Magysk Teater, tagong fergees
mar net foar eltsenien, allinnich foar gekken.

It begjint flder te reinen
ik kin de letters net mear fine,
weemoedich rin ik werom lns kino's en kafees
en oeral hear ik se sizzen: kom der yn, kom herein.
Mar dat wie net foar my, dat wie foar eltsenien.
Unferwachts rint in man my hastich foarby,
mei in boerd op syn rch, mei dnsjende letters
en ik ls.

Magysk Teater, tagong fergees
mar net foar eltsenien, allinnich foar gekken

 

Ferdivedaasje

Doe't ik op in dei wer oan't sykjen wie
en my oansleat by in lykstaasje,
koe ik ien fan de dragers wer werom
as de man dy't my foarby rn wie.
Ik herkinde him mei ien
knikte him ta en frege:
Is hjir jn ek wat te dwaan yn dizze std
is der hjoed ek jnsfermaak,
is der jn ek wat te dwaan yn dizze std.

Hy koe my net mear werom
en woe al wer fierder rinne,
mar ik frege him op'e nij
wr kin ik jn wille ha?
Watfoar wille dat sei der?
Ferdivedaasje ferddlike ik!
Is hjir jn ek wat te dwaan yn dizze std
Is der hjoed ek jnsfermaak,
is der jn ek wat te dwaan yn dizze std.

Ik sykje wille, fertier ferdivedaasje
Ik sykje wille, fertier ferdivedaasje
... famkes

Fertiisd en ferslein

Fertiisd en ferslein waard ik stadichoan wer mysels,
mar noch hieltiten wie ik net nstjerlik
en fielde de pine fan it lijen.
Ik rn nei de ein fan'e gong
dr't in spegel hong en foar de lste kear soe ik
tsjinoer mysels stean, tsjinoer de wolf stean.

Lang hienen wy inoar net sjoen,
it like wol tzen jier ferlyn.
Hy seach der noch like min t as dee lste kear,
meilijich seach er my oan.
Mar ik wie lder wurden
enhie it magysk teater belibbe.
Ik koe no dnsje frije fjochtsje
en my fermeitsje as gjin oar.

Mar ik hie myn nocht fan him
en ik spuide op'e spegel
en trape him oan diggels
en ik fielde oan myn knyft,
wat der wie noch mear te dwaan.
In kreas bleek fanke wachte nog op my
en ik joech my nei de oare ein fan'e gril ferljochte gong
en iepene de doar
en dr leinen se te sliepen,
sy en myn freon de musykman
en net benaud en snder wifeling
stiek ik it knyft yn it waarme fleis en ik huvere ...

 

Hld fan my

Op'e nij belibbe ik dy sneintemiddei,
Tink wol tritich jier tebek!
Dr stie se wer, noch krekt as doe,
Myn alderearste leafde.
Se rn net troch mar seach my oan ...
Har beide eagen blonken ...
Doe't ik tichter by har mle kaam, frege se:
Hldsto dan wier sa fan my?

Ik wist hoe oars myn libben west hie,
As't ik har dy deis net gean litten hie.
Aaahh ...

Sa seach ik eltsenien werom,
Op wa'k foarhinne ea fereale wie.
Mar net mear as yn in dream,
Hjoeddedei yn wurklikheid!

Ik wist hoe oars myn libben west hie,
As't ik harren dy hjerst net gean litten hie,
Alle dagen, alle nachten, alle simmers,
Dy't ik oerslein hie!
Aaahh ...

Honger

Ek al hawwe wy gelyk,
tzen kear gelyk
en binne wy siik fan nwennigens
nei in oare wrld, in hegere wrld
lit s net begearlik wze,
lit s ndergean.

Want wa't hjoeddedei oerlibje wol
yn s noflike, oermoedige wrld,
moat gjin honger hawwe
se sille s wy (do en ik) dy't pretinsjes ha,
&uacut;tspuie en oan'e kant sette.

It is it lawaai en net de musyk,
it is de wille en net it gelok,
it is de leafde en net de hertstocht,
it is it jild en net de siel,
dy't fan'e wrld s tehs meitsje,
wy dy't net nstjerlik binne.

Sielesiik

Eltse nacht foar it sliepen gean
sjocht er mei wroeging oer syn skouder
yn'e spegel dy't neist him stiet
in wolf, in wolf yn minskeklean,
dy't hongerich is en bang
en dy't beesteftich syn bst docht
yn syn minskerol
mar hy bliuwt in wolf, in wolf yn minskeklean!

Hy hat frijd mij moaie froulju,
hy hat boeken skreaun, rymsels makke,
hy hat reizige en wille hn,
en hy hat troud west,
mei in frou t tzenen,
like sielesiik,
like sielesiik as him!

Mar dat as lang lyn
en as hy hjoeddedei yn'e spegel sjocht,
dan jout er himsels noch in jier,
dan jout er himsels noch in jier,
as twa miskien,
it is him wol dierber,
want hy bliuwt in wolf, in wolf in minskeklean!

Swarte Ridder

It wie al let yn in frjemde std,
doe't ik foar in kafee lns rn.
Op strjitte hearde ik wylde musyk;
boppe de yngong stie "De Swarte Ridder"!
en ik tocht: ik kin noch net,
ik wol noch net nei hs!
Binnen wie it grtfol
op in bank tsjin'e muorre
siet in kreas, bleek fanke mei in blom yn it hier,
se lake my ta, skode in eintsje op
en frege my, hoe let ik it hie
en ik sei: ik kin noch net,
ik wol noch net nei hs!

Hja knikte my ta en sei: ik begryp it wol,
bliuw hjir mar do bist in brave man.
Fermeitsje dy no mei my dizze jn,
bliuw hjir mar en tink no net oan moarn.
Doe pas fernaam ik hoe wurch oft ik wie
en yn har earms foel ik yn'e sliep.
Pas doe't ik wekker waard,
kaam se oerein en ik frege:
Wannear sjoch ik dy wer?
Hja sie: sykje mar wat dan fynst my wol,
mar gean no mar gau nei hs!
mar ik tocht ik kin noch net,
ik wol noch net nei hs!

Mar doe hiest it dochs sa swier
en doe hiest alles al besocht;
do fnst it libben neat mear wurdich,
wrom twifelst no dan noch?

Traktaat fan'e Wolf

Ik ls it jiermerkeboekje, soks as de jannewarisminske
Skreaun troch in btensteander
wa't mear, mar ek minder fan my wit.
As in npartidige ls ik it minprinte tnoegjende opskrift
"Traktaat fan'e wolf"

Do jnsminkse, nea fhinklik fan in oar,
giest doe sige saagjend troch dyn libbensrin.
Do leist it ein yn it begjin
troch njonkelytsen dysels te koart te dwaan.
En al dy dagen dysto ferlern hast,
dy't dy gjin presintsjes brochten,
dy't dy nea it lykwicht hellen.
dy'sto der allinnich trochbrocht hast.

Mar der binne skoftsjes fan tsnderingen
as yn dy sfte passaasjes fan Mozart,
as by it lzen fan Goethe's fers:
"Dammrung senkte sich fon oben".
Dan is 't asto troch de himel fljochst,
de skepper oan it wurk sjochst,
de skoftsjes dasto it gouden godlik spoar
troch dyn libben sjochst.
Bytiden djip yn smoargens ferhoale,
en dan wer strieljend mei gouden fonken.
Sa koesterst de laffe leafde foar it boargermansbestean;
troch it kwea yn'e wolfslearzen te skowen
en allinnich yn twa sielen te leauwen
sjochst nea dy tzenen oare blommen fan dyn siel!

Wy litte dy no allinnich op it paad nei de nstjerliken,
en asto dr ea terlne komst, sist de wolf beskrobjend en mei
begrutsjen talaitsje.

Musykman

Ik fn har wer werom
en ik fn har folle faker.
Se learde my it dnsjen,
se learde my it laitsjen.
Ik kaam yn de kunde mei har kunden
dy't de keunst allang ferstienen.
Lykas de kreaze musykman,
dy't ivich en foar altyd freonlik lake.

Wat faker oft ik him seach,
wat better oft wy koenen.
Mar as ik prate oer musyk,
joech er nea net echt in antwurd.
Op in dei makke ik my dr lilk om
en ik easke doe syn miening,
mar hy sei: prate oer musyk,
it hat foar my gjin wearde.

En wa't der ek gelyk hat
de skriuwers of de praters
Ik bin in musykman en ik spylje foar
de wille, it gelok, de leafde,
de leafde ta de musyk.

Spaanse Mich

Doch dyn eagen ticht,
doch dyn eagen ticht, en draai
Lit dy meisleure nei s mearke wrild
wr't it altiten simmer is.
Ws wolkom yn dy wrld,
wr't alles om dy draait,
wr't alles like swiet rkt,
en wr'st mei elkenien frije meist.

As de sinne net mear skynt
en as de lampen net mear baarne,
doch dan dyn eagen iepen
en sjoch s oan
stek twa fingers omheech yn'e loft
en sis s nei: De Spaanse Mich

Dan sille wy dy belove
dat'st hjir altiten bliuwe meist,
mar dan moatst do goed begripe
dat'st hjir foar ivich bliuwe moast
lytta vesicatoria

Nmerke 12

It wie al midnacht,
doe't ik deryn gie.
It feest, wie yn folle gong.
Rnum waard dnse, yn alle gongen op alle treppen
en de sealen wienen fol mei maskers en musyk.
Clowns sloegen my op 't skouder
doden en stoden tsjin my
en ik fielde my alhiel ferlern
en ek de wyn smakke my net.
Krekt doe't ik besleat myn jas wer oan te dwaan,
koe ik myn nmerke net mear fine.
Mar in duvelachtich mantsje sei: Ws net benaud,
nmerke kwyt, hjir hast mines.
Al gau seach ik dat it nmer gjin nmerke wie,
mar in briefke dr't op skreaun stie:
fannacht fjouwer oere
kom nei de hel,
tagong fergees,
mar it kost dy dyn ferstn.

Op'e nij sette ik it feestgewoel yn
en ik dnse, en ik dronk mei grutte swolgen
en fielde my ien mei de hiele kloft
en ek de nacht doarde in ivichheid lang.
Doe't it ljocht waard
en de measten al op hs oan wienen,
kaam ik myn lde maat tsjin.
Hy stelde my gerst,
we smookten in sigaret
en hy frege my: Bisto der klear foar?

Magysk Teater

Ik befn my yn in rne keamer
mei allegear smelle doarren
en troch de swietrook fan'e wyreek
koe ik dyselde stim werom.

Ws wolkom yn myn teater freon,
ws wolkom en gean dyn gong,
lit de wurklikheid de wurklikheid
en dyn eigen ik hjir efter, hjir efter.

Yn 'e spegels oan'e doarren
seach ik wol tzen kear mysels,
Jongere, ldere, trftiche en grappiche

Hld fan my

Op'e nij belibbe ik dy sneintemiddei,
Tink wol tritich jier tebek!
Dr stie se wer, noch krekt as doe,
Myn alderearste leafde.
Se rn net troch mar seach my oan ...
Har beide eagen blonken ...
Doe't ik tichter by har mle kaam, frege se:
Hldsto dan wier sa fan my?

Ik wist hoe oars myn libben west hie,
As't ik har dy deis net gean litten hie.
Aaahh ...

Sa seach ik eltsenien werom,
Op wa'k foarhinne ea fereale wie.
Mar net mear as yn in dream,
Hjoeddedei yn wurklikheid!

Ik wist hoe oars myn libben west hie,
As't ik harren dy hjerst net gean litten hie,
Alle dagen, alle nachten, alle simmers,
Dy't ik oerslein hie!
Aaahh ...

Noflike Jacht

Oeremus en moardsuchtich
jouwe wy s nei de std ta,
dr't de oarloch krekt begn is
en ek wy lade s gewearen
Ek al is de oarloch net hillich
en stiet de duvel oan s kant
s doel is de ferneatiging,
de ein fan'e wrld.

Ut s eagen laket de wroeging
helder, mar oprjocht;
we sjitte bern en grutte minsken dea
en gnize om elkoar.
Want ek al is de oarloch dan hillich
en stiet de duvel net oan s kant
yn s krstocht tsjin it minskdom
docht it der net ta wa't wint.

Wy hienen in prachtich tsjoch
oer de std dy't yn'e br stie.
Dr't klokken angstich lieden
oanhldend al mar troch.
En oeral om s hinne
leinen minsken te krepearen,
guon ferwn, guon yn grs
guon glden, guon raasden ...
Mar de sinne like nder te gean
folle moaier, folle reader,
mar de sinne like nder te gean
folle moaier, folle reader noch as oars.

Oer it slachtfjild kuiere in man
dy't fredich s dieden beseach.
Hy iet wat en hy dronk wat
en foldien rn er fierder ...


Trije

Hjir stean we mei s trijen yn de de keamer fan de oergeunst,
we staorje nei de rten en we sjogge s sels.
We swaaie mei s earms en we skoppe mei s fuotten,
mar we komme der net t wa't wa no is.

Doch it ljocht dan t sa hear ik jim dan sizzen,
mar as ik harkje nei jim dan hear ik mysels,
en as ik praat tsjin jim dan hear ik dy,
en we komme der net t wa't wa no is.

Wa bin ik fan s trijen, wa bist do fan s trijen
wa bin ik, wa bist do en wa bin wy.

Krekt is ien fan s fuortgien,
de keamer is no oars,
en as ik dyn hn fsthld dan fiel ik dy net mear.

It kralespul

Ier en betiid stie ik btendoar yn'e kjeld,
tusken fjouwer keale muorren.
Lyk foar my oer stienen tolve hearen
en neist my wie it skafot.
Op har befel rn ik nei foarren
en ik knibbele en harke nei it fonnis.

Foar jim stiet de man dy't s teater misbrkt
en ferwiksele hat mei de wurklikheid.
Hy hat it spegele fanke kld makke
mei syn spegele mes en boppedat hat er s teater bespile
snder te laitsjen.
Drom feroardielje wy him ta it ivige libben!

Dat njonkelytsen waard it my ddlik,
de nmers, de letters
alle regels fan it spul,
ik trochseach it hielendal.
En fannijs soe ik it spylje,
op in dei soe ik it leare:
it laitsjen, it libjen
it boartsjen fan sabeare.